Dankbaarheid

Dankbaarheid. Het is en blijft een must voor een gelukkig leven. Ongeacht wat je hebt en wat je kan. Laat ik wel voorop stellen dat ik het dan heb over wij mensen hier in de westerse wereld. Mensen die in oorlogsgebieden leven of in gebieden waar hongersnood heerst, die mensen zijn aan het overleven. Daar is hier in Nederland zelden sprake van.

Ik ben niet rijk en ik ben chronisch ziek. Ik ben mijn vaste baan kwijtgeraakt, heb een zware depressie meegemaakt en heb hidradenitis suppurativa, een ernstige ziekte die de kwaliteit van leven aanzienlijk verlaagd. Toch, of misschien wel juist daarom, ben ik in staat voor alle kleine dingen in het leven dankbaar te zijn. Dagelijks. Niet af en toe, maar meerdere keren per dag. Iedere dag als ik koffie zet met mijn Senseo apparaat, ben ik dankbaar en geniet ik van het moment dat ik ga zitten met mijn kop koffie. Het begin van een nieuwe dag. De luxe van een laptop en een smartphone die het voor mij, met mijn angsten en vermijdende persoonlijkheidsstoornis, toch mogelijk maken contact te onderhouden met anderen. Ons kleine, rommelige tuintje dat aan het water ligt en mij zoveel rust en veiligheid biedt. Een sociale huurwoning aan een stukje water, tussen de bomen, midden in een stad. Hoeveel geluk kan een mens hebben? Een allerliefste partner die net zo gek is als ik ben, maar aan wie ik mijn leven te danken heb. Ik besef het me allemaal meerdere malen per dag en voel dan een intense dankbaarheid van binnen. Soms vraag ik me af of ik die dankbaarheid ook had kunnen voelen als ik rijk en niet ziek was geweest. Misschien wel. Misschien ook niet. Maar als ik hoor en lees hoe druk mensen zijn, werk, kinderen, sociale contacten, noem maar op, en hoe vaak ze niet eens de tijd hebben om even rustig stil te zitten en te genieten van het leven, dan zou ik bijna dankbaar zijn voor mijn ziekte, depressie en het verlies van mijn baan. Nou, om dat laatste bén ik ook heel erg dankbaar. Enzelfs om mijn ziekte en depressie ben ik op een bepaalde manier dankbaar. Het heeft mij anders naar het leven doen kijken. Dankzij mijn ziekte waardeer ik de kleine en eenvoudige dingen in het leven. Dankzij mijn depressie weet ik hoe intens zwaar het leven kan zijn en ben ik dankbaarder voor de tijden waarin ik mij goed voel.

Mijn leven bestaat eigenlijk uit een constante stroom van dankbaarheid die af en toe wordt onderbroken door bepaalde situaties of omstandigheden. Het is nu aan mij om de onderbrekingen waar ik invloed op heb, te vermijden of te negeren. Nieuws, bepaalde social media, bepaalde mensen. Sommige onderbrekingen heb je echter geen invloed op. Neem de HS of het overlijden van mijn vader. Toch kan ik zelfs tijdens die onderbrekingen dankbaarheid voelen. Dankbaar dat ik een uitkering heb en niet meer op mijn werk over mijn grenzen hoef te gaan. Dankbaar dat ik een zacht bed heb met een extra matras, waarin ik kan rusten op de momenten dat ik het nodig heb. Verdriet om het verlies van mijn vader, maar dankbaar dat hem verder lijden bespaard is gebleven. Dankbaar dat hij zo vroeg met pensioen kon en daardoor alle reizen heeft kunnen maken die hij wilde maken. Dankbaar dat hij zo’n lang en gelukkig leven met mijn moeder heeft gehad. Dankbaar dat hij met een glimlach en een lichaam dat rust uitstraalde in zijn kist lag. Dankbaar dat ik samen met hem dat laatste stukje naar de oven mocht lopen. Dankbaar. Gewoon intens dankbaar.

4 gedachten over “Dankbaarheid”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s