Stilstaan

Het lijkt wel zondag. Gisteren. Vandaag. Morgen. Altijd zondag. Ik heb het gevoel dat ik even vakantie heb van het leven. Even niet de druk voelend van mee moeten kunnen met de maatschappij. Het is eigenlijk precies andersom. De maatschappij voelt nu hoe het is om ziek en beperkt. Het geeft een bepaalde rust. Een bepaalde last die van mijn schouders valt.

Begrijp me niet verkeerd. Dit virus is een ramp voor velen en we zijn er nog lang niet. Er zullen nog veel meer mensen ziek worden. Er zullen nog heel veel mensen overlijden aan deze ziekte. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Maar voelen jullie de rust ook? Minder verkeer. Minder haast. Minder geluiden. Meer natuur. Meer stilte. Meer rust. Meer tot jezelf komen. Stilstaan bij het leven én de dood.

Maandag Weegdag

Vanochtend stond er een keurige 95,9 op de weegschaal. Het gaat nog steeds goed. Ik hoef nog niets aan te passen aan mijn dieet. Het enige wat ik achterwege laat is het snacken in de avond. Dat heb ik vervangen door yoghurt met fruit. Oh wacht, en ik heb het gewone brood vervangen door koolhydraat arm brood. Dit eet ik echter niet zo heel vaak, dus op zich zou dat niet zo heel veel verschil kunnen maken. Anyway, het gaat nog steeds in een tempo van ongeveer een halve kilo per week en dat is precies de bedoeling.

Net boodschappen gedaan voor de komende week. Bij de Jumbo was alles alweer netjes op voorraad. De Aldi had bijna geen voorverpakte broodjes meer, maar daartegenover stond een overschot aan gewoon vers brood. Ik heb vers brood meegenomen en ingevroren. Verder heb ik voor komende week de gewone spullen in huis. Rijst, pasta, eieren en groenten. Aardappels ben ik vergeten, maar dat eten we dan gewoon lekker niet. Ik wil in ieder geval tot en met vrijdag thuis blijven. Gewoon voor mijn eigen veiligheid én die van anderen.

Hoe gaat het met jullie? Ik weet dat er een aantal van jullie in vitale beroepen werken. Dat zal best het één en ander aan spanning met zich meebrengen. Ik wens jullie vooral heel veel sterkte en ik dank jullie voor al het werk wat jullie op dit moment doen voor ons allemaal.

7/52: De zeven zussen

Zeven zussen, zeven verhalen. Allemaal als baby geadopteerd door dezelfde vader: Pa Salt. Zijn mysterieuze, plotselinge dood brengt de zussen weer bij elkaar in het ouderlijk huis. Dat vormt het vertrekpunt voor deze ongeëvenaarde reeks, waarbij iedere dochter op zoek gaat naar haar eigen afkomst, en naar de verdwenen zevende zus. Het voert hen naar Rio de Janeiro, Noorwegen, Londen, Thailand en Australië. Zullen ze daar hun ware identiteit ontdekken?

Het eerste deel gaat over Maia, de oudste van de zussen. De zoektocht leidt haar naar Rio de Janeiro en zodra ze daar is begint in het boek verhaallijn nummer twee. De twee verhalen komen uiteindelijk samen in het nu. Mooie schrijfstijl van Lucinda Riley. Absoluut niet het soort boek wat ik normaliter lees, maar ik heb ervan genoten. De historische setting in het oude Parijs maakte het voor mij af.

De Zeven Zussen van Lucinda Riley krijgt van mij vier van de vijf sterren.