Hoe mooi is dat?

Morgen is mijn moeder jarig. Ze wordt 66 jaar. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Zo raar. Ik hecht niet zo heel veel waarde aan bepaalde data, maar ik kan me goed voorstellen dat dit voor haar toch een rare en verdrietige dag gaat worden. En dan mag ik haar niet eens troosten of knuffelen. Dat kutcorona virus.

Een kennis van ons verloor zijn vader aan corona. Ik las het verhaal van Petra die haar tot twee weken terug kerngezonde vader afgelopen zondag verloor. Ook aan dat rotvirus. Dat waardeloze shitvirus wat ervoor zorgt dat wij thuis blijven. De auto laten staan. Niet meer in het vliegtuig stappen. Dankbaar zijn voor wat we hebben. De mensen die we liefhebben, maar waar we nu niet naartoe mogen, nog meer liefhebben dan voorheen. Dat is natuurlijk niet dankzij dat virus of omdat dat virus er nu is. Nee, het geweldige mooie briljante nieuws is dat we helemaal zelf kunnen bepalen of we voortaan nog steeds niet in dat vliegtuig stappen, vaker de stilte opzoeken en de mensen van wie we houden nog steeds dat beetje extra liefhebben dan normaal. Daarvoor zijn we niet afhankelijk van het coronavirus. Straks, als dat klotevirus van onze aardbodem is verdwenen, kunnen we gewoon doorgaan met al die dingen die we nu zo waarderen en waar we nu zo dankbaar voor zijn. En dat allemaal ZONDER in quarantaine te zitten. Hoe mooi is dat?