Hoe mooi is dat?

Morgen is mijn moeder jarig. Ze wordt 66 jaar. Haar eerste verjaardag zonder mijn vader. Zo raar. Ik hecht niet zo heel veel waarde aan bepaalde data, maar ik kan me goed voorstellen dat dit voor haar toch een rare en verdrietige dag gaat worden. En dan mag ik haar niet eens troosten of knuffelen. Dat kutcorona virus.

Een kennis van ons verloor zijn vader aan corona. Ik las het verhaal van Petra die haar tot twee weken terug kerngezonde vader afgelopen zondag verloor. Ook aan dat rotvirus. Dat waardeloze shitvirus wat ervoor zorgt dat wij thuis blijven. De auto laten staan. Niet meer in het vliegtuig stappen. Dankbaar zijn voor wat we hebben. De mensen die we liefhebben, maar waar we nu niet naartoe mogen, nog meer liefhebben dan voorheen. Dat is natuurlijk niet dankzij dat virus of omdat dat virus er nu is. Nee, het geweldige mooie briljante nieuws is dat we helemaal zelf kunnen bepalen of we voortaan nog steeds niet in dat vliegtuig stappen, vaker de stilte opzoeken en de mensen van wie we houden nog steeds dat beetje extra liefhebben dan normaal. Daarvoor zijn we niet afhankelijk van het coronavirus. Straks, als dat klotevirus van onze aardbodem is verdwenen, kunnen we gewoon doorgaan met al die dingen die we nu zo waarderen en waar we nu zo dankbaar voor zijn. En dat allemaal ZONDER in quarantaine te zitten. Hoe mooi is dat?

Woensdag 18 maart 2020

Even weer de dagen bijhouden. Het is vandaag woensdag. Ik heb net mijn Etsy Shop tijdelijk gesloten. Er komen steeds meer bewijzen dat het virus ook op papier, plastic en ander materiaal langer dan verwacht overleeft. Ik wil geen mogelijke bron van besmetting zijn, dus even geen pakjes verzenden. Daarnaast geeft het mij ook de mogelijkheid om binnen te blijven wanneer het moet.

Het coronavirus is goed voor de natuur. Niet letterlijk natuurlijk, maar het zorgt ervoor dat wij mensen thuisblijven en minder troep uitstoten door verkeer en andere bedrijvigheid. In sommige delen van China en Italië is de luchtvervuiling gehalveerd. Gehalveerd. Gehalveerd…. Ik kan er met mijn kop bijna niet bij. Gehalveerd. Je zou bijna denken dat Moeder Aarde zegt: “Wie niet horen wil moet maar voelen.” Het hele stikstofprobleem wordt dankzij dit virus in een paar luttele maanden opgelost als het zo doorgaat. Ja, dit vreselijke virus gaat ook goede dingen en inzichten met zich meebrengen.

Peter is gisteren ziek geworden. We wisten dat dat zou gebeuren, dus we schrokken er niet van. Hij heeft een lage weerstand en zwakke longen. We gaan afwachten hoe het zich de komende dagen gaat ontwikkelen. Voor nu blijft het bij verkoudheid, druk op de borst en koud/warm/koud/warm, wat zou kunnen wijzen op koorts. We hebben geen thermometer en op zich maakt dat ook niet uit. Je kan toch niets anders doen dan uitzieken. Pas als de klachten te erg zouden worden, en daar gaan we op dit moment nog helemaal niet vanuit, dan gaan we verder kijken wat we moeten doen en een thermometer scoren. Voor nu rustig blijven, afwachten en uitzieken.

Fijne woensdag!

 

Stilstaan

Het lijkt wel zondag. Gisteren. Vandaag. Morgen. Altijd zondag. Ik heb het gevoel dat ik even vakantie heb van het leven. Even niet de druk voelend van mee moeten kunnen met de maatschappij. Het is eigenlijk precies andersom. De maatschappij voelt nu hoe het is om ziek en beperkt. Het geeft een bepaalde rust. Een bepaalde last die van mijn schouders valt.

Begrijp me niet verkeerd. Dit virus is een ramp voor velen en we zijn er nog lang niet. Er zullen nog veel meer mensen ziek worden. Er zullen nog heel veel mensen overlijden aan deze ziekte. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Maar voelen jullie de rust ook? Minder verkeer. Minder haast. Minder geluiden. Meer natuur. Meer stilte. Meer rust. Meer tot jezelf komen. Stilstaan bij het leven én de dood.